دنیای کوچک یک چلچله

نگرانیها

parastookesefid — Thu, 26 Jan 2012 15:24:51 +0000

دخترک پاشو میکوبه رو زمین. بهونه میگیره .نسکوییکش تموم شده و دو روزه سر صبحونه که میشه فقط نق میزنه. هرچی بهش میگم نیست مامان پیدا نمیشه ،نمیفهمه.دخترک نمیدونه تحریم چیه.اگه هم براش توضیح بدم و اگه هم بفهمه نمیفهمه تحریم چه ربطی به صبحونه اش داره. دخترک فقط نگران صبحونه محبوبشه.من اما نگرانیم نسکوییک اون نیست.من وقتی آدمهای احمقی به طبل جنگ میکوبند نگران پسرکم میشم که حالا پشت لبش سبز شده و فکر جنگ باعث میشه از بزرگ شدنش خوشحال نباشم.من وقتی آدمهای احمق اونطرف آب تحریم میکنند و تحریم میکنند ،بدون اینکه فکر کنند،نگران بیماری مامانم هستم و داروهای همسرم که هر روز ممکنه دیگه نباشه.من غصه کسایی رو میخورم که تو بیمارستانها بیمار چشم به راه دارویی دارند که اسیر تحریم شده.من همه آدمهای اینور آب و اونور آب رو به یه چشم میبینم. من از همشون بدم میاد.بعله ،نگرانی های من فراتر از صبحونه دخترکه.اون ولی فقط نسکوییکش رو میخواد

تولدش مبارک!

parastookesefid — Tue, 24 Jan 2012 00:12:21 +0000

وبلاگ من امروز چهارساله شد.امروز رفتم و یه سری به چهار سال گذشته زدم.افسوس که هرسال دریغ از پارسال.نمیدونم سال بعدی وجودداره یا من هستم یانه.ولی امیدوارم سال بعد اگه بودم و اومدم نوشته ام پر از صلح باشه.بوی تغییر بده.تو دلش خنده باشه.به هر صورت انسان به امید زنده است.
پ ن:یه سرودی بود میگفت: “بگذرد این روزگار تلخ تر از زهر باردگر روزگار چون شکر آید”خداجون ما هنوز منتظریم.حالا شکری هم نبود عیب نداره.تو تلخی زهرمارشو بگیر ما روی سرمون میگذاریمش

21 January, 2012 21:55

parastookesefid — Sat, 21 Jan 2012 17:25:20 +0000

امروز یه خانمی زنگ زد به مبایلم با یه صدای خسته و داغون که میلرزید. میگفت شماره منو رو مبایل شوهرش پیدا کرده و پریروز با من!حرف زده.هرچی میگفتم خانم به خدا من نبودم اشتباه گرفتید باورش نمیشد.آخرش هم که قبول کرد گفت ترو خدا گوشی رو بده به اون خانمه که داره زندگیمو از هم می پاشه.قلبم درد گرفته بود.قسم خوردم به جون بچه هام که اشتباه گرفته.دلم براش کباب شده بود.صدای گریه بچه اش پشت خط می اومد.میدیدمش که پای تلفن نشسته کلافه .خونه بهم ریخته .بچه گرسنه ای که داره گریه میکنه و زنی که حس میکنه دنیا داره رو سرش خراب میشه و مردی که معلوم نیست کدوم گوریه.خدا میدونه که در اون لحظه ها از همه مردا متنفر شده بودم.روزخوبی بود یهو خراب شد.روزبدی شد.
پ ن:از دوستانی که اینجا هستند معذرت میخوام. قضاوتم درباره آقایون منصفانه نبود ولی در اون لحظه نمیشد زیاد منصف بود.
پ ن2:راستی یکساعت بعد برام مسیج داد و معذرت خواهی کرد گفت یه شماره رو پس و پیش میگرفته بس که حالش بد بوده.الان من هم حالم خیلی بده

9 January, 2012 02:03

parastookesefid — Sun, 08 Jan 2012 21:33:38 +0000

فکرش را بکنید صبح داخل بیمارستان که شدم(بیمارستان قلب جماران گفتم که مجسم کنید)یه خانمه دنبالم دویید که خانمم!! چادرت کو؟من که هاج و واج مونده بودم . دیشب خبری از چادر نبود. خلاصه یه چادر از قفسه داد دست من که سرم کنم. جالا من با پالتو و یه روسری بافتنی اسکی یه چادر هم انداختم سرم که نه میتونستم روی سرم نگهش دارم نه جمعش کنم.روسری خودم هم هی میرفت عقب.یعنی یه جوری شده بود که اون حجاب همیشگیم هم وجود نداشت! بعد این وسط هی برو بالا بیا پایین کاغذ ببر و بیار و دنبال کارای ترخیص باش این چادر نکبت هم ازم آویزون بود.یعنی رو سرم که نبود عملا دور کمرم نگهش داشته بودم. خدا میدونه چقدر فحش خوردن اونایی که باید.یعنی واقعا اگه من و سایر همراها با مانتو و روسری بودیم اسلام دکترا و پرستارای توی اون بیمارستان به خطر می افتاد.بعضی کارا اینقدر احمقانه است که واقعا نمیشه درباره اش چیزی گفت

9 January, 2012 01:52

parastookesefid — Sun, 08 Jan 2012 21:22:44 +0000

پست دیشبم احمقانه بود خیلی.همینجوری نوشتم بدون اینکه فکر کنم کسی که میخونه چی فکر میکنه.داغون بودم. با سهیل رفتیم یه سر بیمارستان خیالمون راحت بشه بی مقدمه بستریش کردند تو سی سی یو.بعد یهو تمام خاطرات یکسال گذشته اومد جلوی چشمم. از مریضی ناگهانی مامانش تا بستری شدن های متوالیش تو اون سی سی یو لعنتی.تا فوت کردن مامانش توی بغلم.وقتی دکتره اون قرص قرمز لعنتی رو آورد که بذاره زیر زبونش تنم یخ کرده بود.وقتی رفتم براش لباس بگیرم اشکام فقط میومدبعد مث دیوونه ها به خودم فحش میدادم. احمق گریه نکن. الان ببینه تو گریه کردی چه حالی میشه.چقدر نفهمی.بعد تنها تموم راه رو تا خونه اشک ریختم تا وقتی رسیدم خونه آروم باشم .تا جلوی امیرعلی نقش یه مادر محکم رو بازی کنم و بهش اطمینان بدم که چیزی نیست.بچه ام هفت ماه پیش که مادر بزرگش فوت کردتمام مدت کنار من بود و تازه فهمیدم مرد شده و من . نمیدونستم امروز خدا رو شکر بعد کلی آزمایش و تست ورزش و .. مرخصش کردند.شب بدی بود دیشب برام. ولی خدا رو شکر امشب باز هم گرمای وجودش توی خونمونه.همیشه میدونستم چقدر دوستش دارم ولی دیشب فهمیدم که بدون سهیل هیچی نیستم و این خیلی ترسناکه.
باز هم معذرت اگه بد نوشتم و نگرانتون کردم مخصوصا" هدی عزیزم.
اینجا هم اسمایلی یه پرستوی خر ! که میخنده و گریه میکنه

8 January, 2012 02:06

parastookesefid — Sat, 07 Jan 2012 21:36:36 +0000

امسال سال تحویل منو سهیل و مامانش تو راه بیمارستان بودیم. سال که تحویل شد توی مدرس مامان رو بوسیدم ولی حالش بد بود اصلا نفهمید. ئست سهیل روگرفتم و گفتم عیدت مبارک. با بغض.سال بدی پشت سر بود و سال بدی جلوی رو.من و تو بدون مامان .امروز که اومد خونه و گفت سینه ام درد میکنه پریدم.رفتیم دکتر. چیز خاصی نبود. تا شب درد ادامه داشت. شبی گفتیم بریم بیمارستان خیالمون راحت بشه.با خنده و مسخره بازی. گفت نیا.گفتم میام ولی برگشتن باید برام بستنی بخری. خندید که باشه بستنی هم میخرم برات. خیلی بدی سهیل. نامرد. موندی نیومدی برام بستنی بخری. نیومدی دنباله فیلم دیشب رو با هم ببینیم. نیومدی برات شعر بخونم .رفیق نیمه راه نبودی تا حالا بعد از این هم نباش.من بدون تو هیچی نیستم. هیچی. فقط باش

ساعت خوش

parastookesefid — Thu, 15 Dec 2011 12:04:34 +0000

دیشب نشستیم قیصر رو ببینیم.دخترک که خوابیده بود.امیرعلی رو صدا زدیم نشستیم پای فیلم.امیرعلی 14سالشه.خیلی هم تو خط فیلم و کارگردان و بازیگر و این چیزا نیست.فعلا بیشتر فوتبالیه.درست میشه ایشالا!!
بعد از اول فیلم یه توضیح من میدادم بهش یه توضیح باباش میداد.اونجا که رسید به این دیالوگ معروف: قیصر کجایی که داشتو کشتند.دوتایی باهم گفتیم این از دیالوگ های ماندگار سینمای ایرانه.یه جاهایی هم توضیحاتمون به فیلم ربط نداشت.مثل تعریف هامون ازحموم عمومی یا لباس پوشیدن جاهلای قدیم یا خوابوندن پاشنه کفششون.حتی درباره کشتارگاه و فرهنگسرای بهمن یا زندگی خصوصی بهروز وثوقی کلی حرف زدیم باهاش.شب خوبی بود.کلی حال کردیم.فکر کنم یه وقتایی لازمه بشینیم با بچه هامون فیلم ببینیم ,حرف بزنیم,خاطره بگیم,تو گذشته ها بگردونیمشون.نزدیک بشیم به هم.لذت ببریم از زندگیمون به همین سادگی

با پرهای نرم بر ماه پیشانیت تاج نوزادی می بافد

parastookesefid — Sun, 04 Dec 2011 19:38:31 +0000

جمعه رفتم تئاتر.تئاتر عروسکی بزرگسالو البته بی صدا بر اساس داستان منطق الطیر.الی بازیگر و عروسک گردان بود و رفتم کارشو ببینم. آخرین بار کی بود رفته بودم تئاتر؟کار نیما دهقانی بود یا نمایشی از برشت که نگار بازی میکرد.اره نمایش برشت بود یکسال قبل.از همون بچگی ،از بار اولی که توی اون سالن تاریک نشستم همیشه محسور تئاتر بودم. مثل آدمی که افسون میشه.اما این سالهای بعد از ازدواج شاید نمایش هایی که دیدم به تعداد انگشتان دست باشه همراه با یک دنیا حسرت.افسوس از دست دادن لحظاتی که دوست داری و ازشون میگذری.از همون لحظات اول همراه عروسک ها شدم که تمام وجودشون حس بود؛ اونقدر که فکر میکردی زنده اند و همراه با عروسک گردانهاشون بازی میکنند.وقتی کلافه بودند، وقتی کار میکردند، وقتی پتک میزدند ،غذا میخوردند و میخوابیدند در وجودشون زندگی بود به معنای کلمه.و زیباترین صحنه وقتی بود که عروسک الی به اون نگاه کرد و ازش کمک خواست و خواهرکم با افسوس سرش را تکون داد. اینقدر با احساس که فکر میکردی بچه اش را بغل گرفته و براش غصه میخوره.بعد صحنه عوض شد :من بودم و الی با کلی اسباب بازی و عروسک دور وبرمون. هرکدوم یه عروسک اختصاصی داشتیم که یه جورایی پرنسس هامون بودند.شاهزاده المیرا عروسکی بود با موهای طلایی و لباس صورتی شوخ و سرزنده و شاد . و عروسک من غمگین بود با چشمهایی که یه غم عمیق توش دیده میشد و یه لباس تیره داشت با دو تا موی بافته شده که از زیر کلاهش بیرون اومده بود.و ما دوتا ساعتهای طولانی تابستون رو در غیاب مامان که سرکار بود با عروسک هامون بازی میکردیم. خواهر کوچولوی مهربوونم کی اینقدر بزرگ شده بود و من نفهمیده بودم.دلم برای تموم اون روزهای خوب بچگیمون پر کشید.برای کلیپی که با لباسهای مامان و آهنگ ای قشنگ تر از پریای شهرام بازی میکردیم و یا برای تمرین رقص پریچهر ،برای اون روزها که دو تایی به استخر میرفتیم و من مواظبش بودم. برای همه گذشته هامون که حالا رسیده یه دیدارهای هفتگی و تلفن های روزانه.نمایش که تموم شد صورتم خیس بود.همه اشک ها اشک شادی یا غم نیست ؛یه اشک هایی اشک دلتنگیه.

26 November, 2011 15:08

parastookesefid — Sat, 26 Nov 2011 10:38:07 +0000

تو مهدشون یه تلفن درست کردند با مقوا .زیرش بزرگ نوشتند الکساندر گراهام بل.روز جهانی تلفن بوده لابد. خوشحال از اینکه دخترم داره به دانشش افزوده میشه ازش می پرسم :خب پس تلفن رو کی درست کرده؟بدون مکث جواب میده: مهد کودک !
ای خدا به داد من برس. این هوش بچم منو کشته!!

20 November, 2011 20:01

parastookesefid — Sun, 20 Nov 2011 15:31:26 +0000

من از بارون متنفرم. این جمله سرتاسر امروز از صبح که از خونه رفتم بیرون تو سرم تکرار شده.نه من از بارون متنفر نیستم .بارون رو دوست دارم وقتی توی شمالم ،توی بالکن نشستم یا زیر بارون ریز لب دریا دارم با اعصاب راحت راه میرم.اینجور وقتا عاشق بارونم. دوست دارم بدون چتر برم زیر بارون و خیس خیس شم.ولی از بارون تهران متنفرم از آدمای تهران هم توی روز بارونی متنفرم .از ماشینهایی که فکر نمیکنند به آدمهای زیر بارون. توی ماشینهاشون با شیشه های بخار گرفته نشستند ووقتی ویراژ میدن به هیچ جاشون نیست که سرتا پات رو با گل و کثافت خیابون پوشوندن.از خیابونهای بارونی تهرون متنفرم که اینقدر که آب تو چاله چوله هاشون هست تو جوبهاشون آب نمیبینی.از شهری که تا دو قطره بارون میاد ترافیک تو خیابونهاش بیداد میکنه ،همه عجله دارند ،همه دیر میرسند،هیچ کس به کسی رحم نمیکنه.از شهری که پیاده رو نداره و تو تو بارون باید کنار خیابون راه بری و ندونی بچه رو بچسبی یا چترو یا مواظب ماشینها باشی که زیرت نکنند.از آدمایی که تا بهت میرسن تو بانک یا نونوایی یا تو مهد وقتی منتظر بچه ای که بیاد بدون آشنایی لبخند میزنند و میگن خدا رو شکر بارون اومد و آلودگی کم شد. من از خودم متنفرم وقتی روم نمیشه بکوبم تو صورتشون و بگم بارون که میاد مردم این شهر تمام آلودگی های روحیشون رو میریزن بیرون. کاش بارون نیاد و فقط آلودگی هوا رو ببینی که باقی آلودگی ها رو میپوشونه.من که هیچ اگه خود سهراب هم بود و یکساعت توی تهرون زیر بارون میموند عمرا" میگفت زیر باران باید رفت.